یه گروه ۴نفره دوستانه داشتیم. دو نفر ازش بیرون رفتن. من موندم و یه دوست دیگم!
دوستی که از گروه بیرون میده دیگه قابل برگردوندن نیس. حتی وقتی هم برمیگرده مثل قبل نیس.
یکم تلخه و یکم ازشون ناراحتم و کمی عصبانی اما با اینحال میخوام اینبار بپذیرم رفتنشون رو. به زور نمیشه نگه داشت کسی رو. شاید یه روز همه دوستامو هم از دست دادم. مگه الآن چن نفر و دارم؟ سه نفر و دوتا نصف! هر چی میگذره کمتر میشن.
اشکال نداره. اونها هم برن. مثل یه عالمه آدم که قبل از اونها رفتن.
شاید هم مشکل منم که نمیتونم دوستی طولانی‌ای با کسی داشته باشم.
من از خودم زیاد مایه میذارم واسه دوستام اما اگه ببینم خرده شیشه دارن یا یه چیزاییشون رو مخم بره یهو دل میکنم.
بدیش هم اینجاس که با این ینفر نمیشه توی رینگ بوکس رفت. اصلا سر همین پیام جواب ندادن هاش و دور از دسترس بودن هاش از هم دور شدیم.
همونیه که استوری میذاره ولی توجهی نمیکنه. سین نکردن پیامش انگار بخاطر اینه که بلاکم کرده!؟
پس چرا توی اینستا باهام صحبت کرد؟
وای خدا
چرا انقدر آدمو اذیت میکنن.
البته حقم هست. خودم هم یکی دوبار آدمهای زندگیمو بدون توضیح حذف کردم.
به سوال‌های توی ذهنشون جوابی ندادم. هرچند اونها هم نپرسیدن چیزی.
بهرحال میگذره.