روابطی که فکر میکنم خیلی دوام دارن ، گاهی چقدر مختصرن !
مشکلاتی که برا ۳سال بعد ، ۵سال بعد یا حتی ۱۰ سال بعد نگرانشون بودم ، انگار هیچوقت قرار نیست اتفاق بیوفتن.
نمیدونم من لجبازم و یک دنده یا شجاعم و از روابط سمی بیرون میام ؛ هرچی هست نمیخوام هیچ کسی رو از دست بدم.
آقای الف عذرخواهی کرد و بعدش از من توقع عذرخواهی داشت . بعد از اینکه گفت اعصاب تو رو ندارم ، چن ساعت به پیامهاش جواب ندادم سین هم نکردم ، و این خیلی ناراحتش کرد. اما من حاضر نیستم بخاطر جواب ندادنم عذر بخوام ، چون اون باعثش بود.
بهرحال این بازی برای من دو سر باخته.
حس میکنم هیچوقت آمادگی ازدواج رو هم نخواهم داشت.
فکر میکنم اگه باهم مجازی صحبت نمیکردیم و رابطمون جدی تر بود جای اون جمله شاید یه سیلی میزد بهم یا هر رفتار فیزیکی دیگه .
بعد هم من قهر میکردم . اونم میومد دلجویی عذرخواهی میکرد و توقع داشت هم من سیلی بخورم و هم عذرخواهی کنم!
نخیر آسون نیست واسه من.
در این بین من درست و غلط رو هم چندان از هم تشخیص نمیدم فقط فکر میکنم این عذرخواهی من رو به خودم مدیون میکنه.
کاش این چیزا پیش نمیومد.
کاش همش باهم خوب بودیم.
هرچند کم هم باهم دعوا نکردیم تاحالا.
اما خب هر چی بیشتر میگذره بزرگتر میشه و دلخوری ها عمیق تر.
راحت تر بهم توهین میکنه، تخریبم میکنه و من بیشتر کینه به دل میگیرم.
شبیه ازدواج شده.
من رو یاد پدر و مادرم میندازه و هر زوج دیگه ای که میشناسم.
نمیخواااام این وضعو
اون عزیز دل من بود...💔