فاجعه اینجاست که من هنوز پیر نشدم، مریض نشدم، هنوز شاغل و مستقلم، هیکلم هنوز خوبه و حتی روحیه‌ام هم اوکیه. چ نمیتونه به نسخه خفن من هم وفا کنه. الآن بهانش اینه که تو من و گرسنه نگه داشتی. فردا میتونه این باشه که زیباییت کم شده، بدنت دیگه جذابیت قبل و نداره، برام وقت نمیذاری، حالت خرابه و گریه میکنی، بهم چسبیدی و حس خفگی میکنم... برا ادمی که میخواد تقصیراتش و گردن کس دیگه بندازه همینقدر بهانه های وقیحانه ای وجود داره. مگه من نمیتونستم برم خ رو ببینم؟ مگه نمیتونستم با بقیه پسرها بهتر برخورد کنم، حتی اون پسر تو اون مهمونی. میتونستم هزار تا کار انجام بدم و بعد چ رو مقصر کنم. از چ پرسید تعهد براش چیه و چرت و پرت درمورد دکه ارزون کتنار یه مغازه بزرگ و خفن گفت. الآن هم سراغ یکی از اون دکه ها رفته. میترسید بره خونه و به اون دکه زنگ بزنه. قشنگه. واقعا قشنگه. مراقب نبودم دلم و به چه آدمی دادم. ماشینت خفنه؟ الآن دیگه حق داری با عالم و آدم بخوابی؟ چیزی که کم داره عقله. شعوره. امان از ادمهای تراپی نشده که با خوی وحشی خودشون بین بقیه ادما رها میشن.
بغض ته گلوم هست. ولی از پا نیوفتادم. حتی برا شخصیت و سبک جدیدی که داره در من شکل میگیره ذوق دارم.
میگه دلیل خیانتش مرز من هست، چه تضمینی هست که از اون مرز بگذرم و باز بهم خیانت نکنه و چیز دیگه ای و بهونه کنه؟ اگه خواست بیاد باهام حرف بزنه. اگه تونست راضیم کنه باز. دلم میخواد بیشتر باهاش بمونم ولی اصراری ندارم. عشق و آسیب کثافت ترین الگوی ممکنه و لعنت به این الگو که انقد برام عادیه.