اینبار سقوط در کار نیس. من ریشه های محکمی تنیدم. حتی برنامه هم مشخصه. یک کلاش رقص دیگه و یک کلاس نقاشی ثبت نام میکنم. و باقی زمانم رو با دورهمی ها و جمع های جدید میگذرونم. و قلبم رو نوازش میکنم. تنم رو مرهم میذارم. آرایش میکنم، میرقصم، میدرخشم و دل... به کسی راحت نمیدم.
آدمی که امروز هستم و دوست دارم. چ هنوز کنجکاو نشد تو لباس رقصم چه شکلی میشم. چیزی نگفتم، چن روز دست نگه داشتم و الآن استوریش کردم. کمی از بند لباس زیرم پیداس. ولی بیخیال. خیلی هیکلم هم رو فرم نبود. زمانی بود که هورمونام شکمم و بزرگتر به چشم میاوردن. ولی باز بیخیال. خودم هزار بار دیدم استوریمو. اهنگ ملایم، عکس که با افکت کمی تیره و دارک شده... من وجود دارم. حتی بدون چ. حتی با قلب ناکام.
و میدونید؟ حس خوبی به مرزم دارم. به جهنم که چ رو بابتش از دست دادم. به درک که خیلی موقعیت ها هم از دست دادم. کسی که کنجکاو بود، کسی که وارد دنیام میشد، انقد عاشقم میبود که نخواد از دستم بده. که حداقل چشمش کس دیگه ای و نبینه. و اگه چ انقدر واسش سخته بهم وفا کنه، خب نکنه. بره.حالا که خودش اون ادم نیس، شانس اشنا شدن با یه مرد وفادار و مسئولیت پذیر و داره ازم میگره. سرما من و محکم تر میکنه. رویاپرداز و رمانتیک. شکنندگی تابستون و دیگه ندارم.
امروز فهمیدم بالاسریم شدیدا در پی زمین زدن من هست. حس جالبیه. آدم حس میکنه چقدر خفنه که ینفر اینهنه دنبال پایین کشیدنش هست. بهرحال چالش نمیخواستم. دوست دارم سر لج بیام. از سر لج بیش از پیش خوشکل و خوش هیکل و سالم بشم. دلم میخواد از سر لج موفق تر شم و جدی تر کار و درس و زندگی و پیش ببرم. دلم میخواد از سر لج فوی تر و شاد تر شم. پاییز فصل فوق العاده ایه برا این تصمیم. بوی نم بارون، ابرها، طلوع و غروب ها، نسیم های خنک... بوی برگ های نمناک... میتونم. از پسش برمیام. حتی خوب هم شد. چ نمیخواد قبله من باشه. پس بره کنار بذاره باد بیاد. که دستهامو باز کنم، چشمهامو ببندم، باد بپیچه تو موهام و ریه ام و پر کنه. که زندگی بهم یه پاک کن بده که از خط بیرون زدگی هام و درست کنم.
و مرزم... الهی بگردم که طبق عادت فکر میکردم هر چقدر کم دردسرتر شم، احتمال طردشدنم کمتره. خداروشکر که اونهمه مطیع نشدم. خداروشکر یه نه برا خودم نگه داشتم. و این دژ کهنه و جنگ زده هنوز سرپاس