امشب با یه دوست رفتم بیرون. یه دوست نسبتا تازه بود. بنظرم زیادی خودم و افشا کردم. آخرا بود که از نامزدیش که بهم خورده گفت و منم از چ. هر چی میگفتم باز حرفم میومد. نگرانم زیادی گفته باشم. بگذریم مهم نیس. نمیدونم چرا باهاش حس صمیمیت کردم. کلا زیاد باهم عمیق شدیم و این یکم خطرناکه. اونم مثل من ادم حساسیه و یکم الان استرس گرفتم.
از اون بدتر اینه که ینفر خواست باهم حرف بزنیم، گفتم الان حوصله ندارم ولی شمارمو بزن. شمارم و زد. بهش زنگ زدم. گفت تو کدومی؟ کدومی و مرگ. مگه همین امشب با چن نفر اوکی شدی؟ بعد پا رو یه قدم فراتر گذاشت یهو گفت من زن دارم. گفتم پس چه غلطی بود که کردی؟ گفت من از اولشم گفتم یکم گپ بزنیم و بگو بخند داشته باشیم. گفتم زنت باهات نمیخنده؟ گفت الان رفته شهرشون، نیستش و منم حواسم هست فراتر نرم. گفتم تو هم نباشی اون میتونه با بقیه بگو بخند داشته باشه؟ گفت نه. گفتم مامانت بد تربیتت کرده و هرچی از دهنم دراومد بارش کردم. اولین بار بود که خودمو اینجور عصبانی میدیدم و واکنشم انقدر سریع بود، انگار بیشتر غریزی بود. انگار برگشته بودم به چن ماه قبل و چ رو میدیدم که علی رغم وجود من تو زندگیش به کس دیگه نزدیک شد. دلم میخواست اون مردک و خفه کنم، لهش کنم، چنان بزنمش که دیگه چنین غلط اضافه ای نکنه.
الان حالم خوب نیس. عصبیم. حتی لاس ها و روابط نصف و نیمه اخیرم با ادمای مختلف هم برام یهو انگار عریان شده. یه مشت پسر دوزاری غیر متعهد که سرشون به تنشون نمی ارزه...
از همه متنفرم. انقد تعهد سخته؟ خاک تو سرشون. رقت انگیز و چندش اورن. یه زن کل امیدش به این مردک هست که تستسترون کافی برا مرد بودن نداره و یه موجود رقت انگیز و تهوع اور از خودش به نمایش میذاره. جالبه عوضی برا خودش حق های خاصی مدنظر گرفته. خودش حق داره با کسی لاس بزنه و ببینتش ولی وای به حال زنش اگه همین کار و انجام بده. خب مرگ. خب کوفت. خب برو بمیر.
اخ که واقعا عصبانیم و ناامید
دلم میخواد چ رو هم پاره پاره کنم. عوضی کور. چی کم بود واست که انقد خر بودی و زدی زیر همه چی. چطور دلت اومد با من انقد بد باشی. خب مرگت چی بود؟ اگه نمیخواستی مثل ادم جدا میشدی. من و چقدر اذیت کردی اخه. خاک تو سرت