حال و هوای نوشته های اولم چقدر با نوشته های آخرم منفاوته. حتی با خوندنشون هم اون حال و هوا واسم تجربه میشه باز. از خشم و انزجار لبریز بودم ،برای مادرم و خودم بشدت دلم میسوخت و کل زندگیم تعطیل بود !
نمیدونم شروع شدن کلاسا این ارمغان رو اورده یا اینکه برای مادرم هم تقصیر قائل شدم !؟
اما روند بهبودی حالم قبل از شروع کلاسها شروع شده بود.
آقای الف قلب من بود . هر وقت از زندگی تهی میشدم ، خون رو تو رگهام جاری میکرد. امروز روزیه که حداقل ۶۰درصد دغدغه هام دقیقا مربوط به خودمه.
و جنگیدن هام برا خودمه .
حس همدلیم کم شده و بخاطرش احساس گناه میکنم . چون من عادت داشتم با غصه خوردن برای غصه های احتمالی مادرم دینم رو بهش ادا کنم .
درسته احساس گناه میکنم اما احساس درستی نیست.
رابطه مادر و دختری ما یکطرفه شده بود !
اونقدر که من خودم رو شرحه شرحه میکردم بخاطر مادرم ، اون یذره هم دغدغه من رو نداشت !
داشت ها. اما خیلی جا ها من رو زیر پا میذاشت .
اونقدرم آدم بدی نیست ها . شاید همین الآن از خیلی از مادرها بهتر باشه .
فقط وسواس عالی بودن داره . میخواد همه اطرافیانش عالی و بی نقص باشن . و ناآگاهانه من رو به سمتی سوق داد که غصه خوردن و خشمگین بودن بخاطر چیزی که مادرم ازش ناراصی بود ، شد رکن اصلی زندگیم .
از اون ترسناکتر اینه که کافیه بگه فلان چیزو دوست داره یا فلان چیزو دوست نداره . اولش من تو ذهنم میگم نخیرم فلان چیز خوبه مثلا... اما کم کم به خودم میام میبینم منم دیگه اون چیز رو دوست ندارم . بعد از مدتی ممکنه نظر مامانم عوص شه ، و فکر میکنید چی میشه؟؟؟
در کمال ناباوری باز من با مادرم همجهت میشم !
اینا دست من نیست خیلی . یا اگه هست نمیدونم هنوز مشکل از کجاست.
فقط میدونم اگه با کاری مخالف باشه واسه من بیش از حد دشواره که انجامش بدم . حتی اگه خرید یه رژ باشه !
قصدم این نیست که نسبت به نظرش بی اهمیت باشم . فقط میخوام هوشیار باشم و خودم انتخاب کنم .
بهرحال این واسم فوق العادس که به این چیزها فکر میکنم :)