پنهانی های واقعی من

اخیرا نمیدونم با روزهای تعطیل مشکلم چیه. غم دنیا رو دلم انبار میشه. هر چی فکر میکنم مدت زیادیه فقط دارم برا بقا میجنگم. فقط دارم دووم میارم. تقریبا هر روز اشک، بدون اینکه خوشی خاصی تجربه کنم. برگشت به چ وسوسه‌ام میکنه. مثل کسیم که مدتهاست تو اقیانوس داره شنا میکنه، هم خستس، هم امنیت نداشته... فقط یکم بیام رو اون قایق بادی، نفسی تازه کنم و دوباره با جوش و خروش اقیانوس دست و پنجه نرم کنم. روزهای خیلی معمولی هم کنار چ خوب بود، قبل از اینکه ازم فاصله بگیره. دل من آشنا دوسته، نمیتونم کسی و بیارم جاش، الآن اصلا ادم غریبه هم نمیخوام. و چ، اونقدر تصمیم اشتباهیه که هیچ جوره نتونستم خودم و گول بزنم که بهش زنگ بزنم. واقعا تلاش کردم، اما هنوز نتونستم خودمو راضی کنم. طبق معمول برا اینکه حالم بهتر شه و غمباد نگیرم اومدم تو خیابون. همینطوری پارک کردم ماشین و یه گوشه. یه مرد ایستاده روبروم و سیگار میکشه. ازش میترسم. سناریویی که مغزم میچینه چیه؟ اخ جون اینم بهانه برای اینکه به چ زنگ بزنی! همینقدر مسخره. چ خودش کسیه که بهم آسیب زده، دیگه چطور پناهم باشه؟ و آخ که چقدر دلم تنگه براش. کاش نمیذاشت به اینجا برسیم...