پنهانی های واقعی من

نمیخوام دیگه به هر قیمتی آدم خوبه هر داستانی باشم. بذار یه جا هم من اون آدم بی وفا باشم، یه جا من رفیق نیمه راه باشم، یه مشکل از سمت من باشه... عادت ندارم بهش ولی باید دادگاه نامرئی که هر لحظه تو ذهنم برگزار میشه، متوقف بشه. منم حق دارم کامل نباشم. حق دارم زودرنج باشم، دردسر درست کنم، زیاد توجه نکنم، احساساتم غالب بشه و تصمیم های اشتباه بگیرم. لازم نیس تو هر شرایطی صدمو بذارم نهایت تلاشمو کنم که نکنه کم کاری کرده باشم. نیازی نیس، به عنوان یه انسان معمولی نیازی نیس تا این حد از خودم مایه بذارم. اینها برای من حق و حقوق عجیبی ان. من برابرم با بقیه؟ میتونم بنویسمش اما تو ذهنم نمیشینه انگار. عادت کردم کفه ترازوی سمت من سبک تر باشه. من بالقوه بدهکار کل دنیام. بابری اصلا یعنی چی؟ که اشکال نداره اگه صد نباشم؟ که اگه طرف مقابلم خطایی کرد دنبال تقصیر تو خودم نگردم؟ که منم میتونم خسته بشم؟ حتی وقتی مینویسمشون واسم غریبن. یعنی اشکال نداشت اگه تو رفتن چ من هم تقصیری داشتم؟ اخ خود عزیزم. من با تو بدترین بودم. هرکی هر بدی کرد بهم به کنار، من حتی بخاطر رفتار بقیه هم خودم احساس گناه کردم. الهی بگردم خودی که هیچوقت حق باهاش نبود و همیشه احساس تقصیر میکرد. غصه میخوردم که چرا از سر الف و چ زیاد بودم، که نمیخوام حیف و میل شم... خودم بودم که خودم و حیف میکردم. به بقیه اجازه میدادم خسته باشن، کسل کننده باشن، خودخواه باشن، خودمحور باشن، بی انصاف باشن، بی توجه باشن و... اما خوئم هیچوقت و تحت هیچ شرایطی این حق و نداشتم و اگه جایی از دستم در میرفت، اقدامات بعدی طرف مقابلم تقصیر من بود! میدونم این قانون ها از سمت مامانم تو زندگیم اومد و سرلوحه شد. ولی خیلی برام مهم نیس تقصیر اون بوده. برام مهمه که چقدر روی زندگیم اثر گذاشته و چه ظلم بزرگی خودم به خودم کردم. دلم میخواد خودمو سفت در اغوش بگیرم. از این به بعد بهت وفا میکنم خودم.