پنهانی های واقعی من

اخیرا فکرم خیلی مشغوله. به الف فکر میکنم که واقعا خوب بود یا بد یا اینکه چقدر اشتباه کردم یا چی شد که انقدر طول کشید؟ یادم اومد که اونموقع شرایط خیلی خوبی نبود که شاغل بشه، من سعی کردم درک کنم. بعد از اون یکسال صبر کردم و یک سال هم مشخص کردم اولویت برام چی هست و باهاش اتمام حجت کردم. گاهی قبول میکرد مطابق میل من کار و شروع کنه و بیخیال بعضی چیزها بشه اما بداخلاقی میکرد و احترامی نمیذاشت. دیدم ارزش نداره اینطور. گذاشتم حالا که روشن شده من دقیقا چی میخوام، خودش انتخاب کنه. چون زور زوری تهش قشنگ نمیشد. انتخاب هاشو کرد و من اصلا نبودم جزئی ازش. بهش میگفتم یجوریه زندگیت که اثری از خودم تو حال و آیندت نمیبینم. خیلی دوستش داشتم. جدایی ازش مثل از دست دادن بخش مهمی از خودم بود. اولین بار یه سریال دیدم. و یهو دیدم اگه ازدواج خوب نشه میتونه تا چه اندازه بد باشه. اگه با الف میموندم بعید نبود زندگیم دقیقا مثل اون سریال بشه. شباهت عجیبی بود. قلبم بالاخره قبول کرد که ممکنه واقعا بهترین اتفاق موندن با الف نباشه واسم. بالاخره راضی شد کمتر از خودم دوستش داشته باشم. این نقطه عطف بزرگی بود. حالا که دلم بیقراری میکرد حس کردم لازمه یادش بیاد که چه مسیری رو طی کردم. نمیخوام وقتی جوونیم کمرنگ شد، آدمی و ببینم که خودشو برا آدم بی لیاقتی باخته. اینکه آدم خودشو دوست داشته باشه گاهی خیلی سخت میشه. به خودم گیر میدم این کارو کن اون کارو کن. عالی باش. زیباترین باش. رفتارت بی نقص باشه... و هر بار خطایی میکنم فکر میکنم دوست داشتنی بودنم به شدت کم شده. باید خیلی مراقب خودم باشم. خیلی برای خودم ارزش قائل باشم و نذارم کسی باهام بدرفتاری کنه. مهربونی با خودم و باید تمرین کنم. بیشترین حسی که به خودم داشتم معمولا انزجار و خشم بوده. تمرین میکنم و بهترش میکنم