مغزم داره منفجر میشه.
چندین موضوع میخوان به مغزم هجوم بیارن و چون حال فکر کردن ندارم فقط ناخودآگاهم درگیره. منتظرم پنجشنبه بشه و صبح زود برم برای دو. تنها کسی که فعلا چشممو گرفته، ۵ سال ازم کوچیکتره! کی انقد پیر شدم که پسری که ازم ۵ سال کوچیکتره واسم جذاب باشه.
هرچند نمیدونم چقدر شخصیتش مطلوبه ولی در نگاه کلی و از این فاصله خیلی شبیه کسیه که من میخوام. کم مونده ازش بپرسم داداش بزرگتر داره یانه.
میخوام یه چیزی و تجربه کنم که تاحالا نکردم. اینکه رابطه عاشقانه نباشه و یکی و انقد دوست داشته باشم که بخاطرش هرکاری کنم. قبلا ی رو دوست داشتم. یکطرفه و بدون اینکه حتی دوست باشیم اما بخاطرش دیوونگی نکردم. فقط حرص خوردم که چقد خره که منو نمیبینه. ایندفعه دلم میخواد یجور دیگه تجربش کنم. درست مثل سریالا. دیوونگیه شاید. اما حالا که الف و باختم دیگه احتیاط مسخرس. خسته شدم از عاقل بودن.
آیدی پسره هنوز توی گوشیم هست. خیلی ریز حس هول بودن ازش گرفتم. پسر عصا قورت داده ای نبود اما صاف و صوف و مرتب بود. با خودم میگم نکنه اون آشنایی که هی میگفتم همین مدلیاس که باید یه قرار بذارم و ببینم طرفو. اما از اون طرف با خودم فکر میکنم اینبار مثل الف نباید بشه. یکی بیاد اصرار کنه که خیلی من و میخواد بعدشم منی که دلم نطپیده بود عاشقش بشم و طرف...
آخ الف. چقدر بیشعور بودی که عاشقم نبودی. چقدر گاو بودی که اونهمه چیز از من پنهان کردی. آخه بی مروت من اونهمه پیشت خودم بودم. هر خطاییم میکردم وقتی نبودی خودم یکراست میذاشتم کف دستت.
ای خدا. چقدر حس بدی دارم نسبت بهش. اون لبخند خشکلشو دلم میخواد مچاله کنم.
هرچی بود تموم شد من موندم و یه شروع تازه. کاش تراپیستم بود من و هم تازه میکرد.