پنهانی های واقعی من

حتی از عکسهای دو سه سال قبل هم میشه فهمید چقدر همه چیز فرق کرده.

چقدر کمتر عکس میگرم. چه از خودم چه از دیگران. چقدر لحظات خوش کمتره. چقدر کمتر از چیزهای کوچیک و حتی بزرگ لذت میبرم. انگار طوری از لحظه ها متنفر شدم که حتی دلم نمیخواد ثبتشون کنم. البته اینها اغراقه اما واقعا به خنده‌ی روی لبم حسرت خوردم. به آدمی بودم حسودی کردم.

چقدر قلبم درد میکشه.