از وقتی با این حقیقت مواجه شدم که خودم رو دوست داشتنی نمیدونم، خیلی از احساسات و افکاری که قبلا هم داشتم واضح و حتی تشدید شدن.
مثلا من مطمئن نیستم میخوام زندگیمو تا اخر عمر با اقای الف بگذرونم یانه اما تازگیا بدجوری بهش وابسته شدم. حتی فکر اینکه کنار کس دیگه ای خوشبخت باشه قلبمو میشکنه.
بنابراین میخوام یه نامگذاری دیگه هم انجام بدم.
جنیفر: وقتی اونو در آینده کنار ینفر دیگه تصور میکنم، که شادن و اون آدم احتمالا بیشتر از من باعث خوشبختیش میشه، سازگاره، مشکلات روانی کمتری داره(انگار تصورم از خود ایده‌آلم اونجاست.کسی که همه جوره از من بهتره و عمرا بتونم انقدر عالی باشم)، با تصورش قلبم مچاله میشه و خودم رو خیلی تنها، معیوب و دوست نداشتنی میدونم. و فکر میکنم جای اون آدم ایده‌آل و فوق العاده رو پر کردم و یجورایی مزاحم خوشبختی آقای الف شدم.
خب من به جنیفر اجازه میدم حرفاشو بزنه و بره.
دارم خیلی جدی به این فکر میکنم که اگه آدمی بخواد من رو دوست داشته باشه، چه ویژگی هایی دارم که باعث میشن اون منو دوست داشته باشه؟
من خیلی رفیقم. یعنی به دوستام از پشت خنجر نمیزنم و آدم امنیم معمولا. رازدارم، مونسم، شنونده خوبیم.
آدمیم با افکاری شلوغ و کمی عمیق. اگه کسی واسش جذاب باشه زندگی رو بیشتر حس کنه، من میتونم همراهیش کنم.
معمولا حسود نیستم، کسی رو مورد تمسخر و تحقیر قرار نمیدم، پشت آدمهایی که باهاشون رابطه خوبی دارم حرف نمیزنم .
کمی شوخ طبعم و میتونم با اتفاقات شوخی کنم.
چیز بیشتری یادم نمیاد:)