پنهانی های واقعی من

اقای الف باهام بحث کرد سر لباس ، من رو قانع کرد که لباسی که انتخاب کرده بودم چندان مناسب نبود. خودم هم زیاد اصراری نداشتم رو اون لباس ، حتی بیشتر انتخاب مامانم بود.

و بعد نظرم رو عوض کردم رو لباسی که آقای الف نظرش بود و مامانم هم باهاش موافق بود. اما از هردوشون عصبانیم.

از اینکه کاری انجام میدم که مورد تایید اونهاست، عصبی میشم.

این خشم واسم عجیبه. 

بهرحال آقای الف با فهمیدن حس و حالم و اینکه باهاش سرد هم صحبت کردم ، خیلی شیک نوشت : اعصاب تو رو ندارم!

از شدت غمم نگم...

راحت هم نیستم با گریه کردن . آخه به مامانم بگم چرا گریه میکنم؟

امیدهام به زندگی در حال حاضر به صفر میل میکنه.

نه به مادر پدرم دلم خوشه ، نه آقای الف ، نه دوستام ...

حتی دلم به خودمم خوش نیست !

پر از ضعف!

دلم گرفته خیلی...