زیاد نوشتن همراه با شرم هست واسم. بهرحال فکرام نامرتبه و با نوشتن میزون میشه. از دیشب که چ تصمیم گرفت گندکاری خودش و اعتراف کنه و تقصیراتش و گردن من بندازه، غیب شد. و شاید این بلندترین زمانی بود که من ناامن بودم و مضطرب و بی قرار نشدم.
امروز چن تا چیز درمورد آرزو دیدم. آرزو... اصلا چطور میشه آرزو کرد. راستش هیچ رویایی ندارم. گاهی برا خودم یه آرزو میسازم، مثل خونه خریدن و جدیدا هم ازدواج. اما برق تو چشمهام و برنمیگردونه. روزای دوری تو گذشته، بلندپرواز بودم. چشمم و میبستم و به آینده فکر میکردم. اما تصویر واضحی شاید نبود فقط یه حس دلنشین مینشست رو قلبم و سبکش میکرد. یه چشم انداز که نوید این و میداد که روزهای درخشان و هیجان انگیزی در راهه. پاییز معمولا برای من این حس و داشت. اول سال تحصیلی بود. شبیه یه بوم سفید بود. امید داشتم که طرحی که بعدا روش میکشم حیرت زده‌ام کنه. اما تابستون برای من معنی واقعیت لخت و عور و داشت. کارنامه‌ام و گرفته بودم، وسط تعطیلات بودم و میدیدم که هیچ اتفاق حیرت انگیزی در کار نیس. نه ثمره تلاشم و نه تفریح و استراحتی که در خور اون تلاش باشه.
امروز بعد از یه روز کاری شلوغ زودتر رسیدم خونه سرم توی اینستا بود. آفتاب غروب کرد و من دیدم خبری از چ نشد. کم کم کمی غبار دلگیری نشست رو دلم. گاهی به این فکر کردم که گیریم چ اومد و تلاش هم کرد، تو واقعا همینو میخوای؟ کمی بیشتر از غذای خوش بویی که با خوردنش مدتها دل درد میگیری؟
کاش بتونم آرزو کنم. دنبال حس خاصیم. یه حس امیدبخش رهاکننده. سریال ترکی هایی بودن قبلا که این حس و تو قسمت های اول بهم منتقل میکردن. اما دریغ که اخیرا چنین حس هایی و کمتر میتونم پیدا کنم. دیروز با دو نفر تماس گرفتم که جواب ندادنو بعد هم زنگ نزدن. اوضاع دوستی هام خوب نیس. اما میخوام درموردش حس فقر نکنم چون فقر احمق میکنه و من بیشتر کمبود میکشم. همین که مجبور نیستم از شدت اضطراب بزنم به جاده و جنازه ام و برگردونم خونه، خوشحال کننده اس.
وسایل ارایشیم میرسه دستم ارایش میکنم، میرقصم، تو جامعه حضور پیدا میکنم... اومم بنظر پاییز قشنگیه