امروز استوری دوستم و اد استوری کردم. و نکتش این بود که اون از من خوشکلتر بود. من اون گوشه ویدیو داشتم رانندگی میکردم و گاهی برمیگشتم سمت دوربین، بهترین حالتم نبودم. و اجازه دادم بهترین نباشم. لباسم هم یجورایی قضاوت برانگیز بود، بهرحال امروز بیخیال همه چی شدم و به خودم اجازه دادم وجود داشته باشم قبل از اینکه عالی و بی عیب و نقص باشم.
خیلی خیلی خسته ام. سلول هام انگار منبسط شدن. اما قصد دارم کلاسم و برم. عاشق اینم که مربی رقصم بهم فشار نمیاره و میتونم صدم و نذارم و باز پذیرفته شم. از نظر روحی نیاز دارم تمام تلاشم و نکنم ولی آب از آب تکون نخوره. مدت طولانی‌ای هست که تا آخرین حد توانم تلاش کردم. دستام خالین. پس جواب نداد. حتی همین روی رانندگیم هم اثر گذاشته بود. جالبه که دیدم فرق اینکه با سرعت ۱۱۰ برم و با سرعت ۷۰ برم در حد چند دقیقه اختلافشون هست. اما ۱۱۰ برای ماشین قراضه ما یعنی احتمال واژگونی تو هر پیچ.
اخیرا رییسم رفتارش باهام حرفه ای شده. بهم فشار زیادی وارد نمیکنه و داره سعی میکنه رضایتم و از کار بالا ببره که بتونه جایگزین نیروی قدیمیش کنه. چه آدم بی وجدانی. چرا فکر میکردم هول بازی هاش ناخودآگاه و غیرارادیه؟ دیدی منفعتش وسط بود امنیتم و جدی گرفت؟ تا پیش از این نگاه نمیکرد که سنم چقدر کمتر از خودشه، یه دختر نسبتا مظلوم و آروم و سختکوش... رحم نکرد بهم. از هر فرصتی برای اذیت کردنم استفاده کرد. از کارشکنی و نخود سیاه و فشار بیهوده وارد کردن گرفته تا لاس زدن و شکستن حریم های جسمی و روانیم. این آدم چقدر بی وجدان و من چقدر خوشبین بودم. هعی
بی وجدانیش شبیه چ هست. هر دو واضحا میدونستن با رفتارشون دارن بهم آسیب میرسونن و من کاملا واضح گفته بودم دارم اذیت میشم. و اونها با آگاهی و اراده کامل تصمیم گرفتن عوضی باشن.
آه چ. تو چقدر مایه سرافکندگی هستی واسه من. چقدر استرس دارم که نتونم برای همیشه از زندگیم حذفت کنم...
بدنم رو به تخت فشار میدم به این امید که خستگی از تنم بیرون بره، اما کم خوابیدم دیشب و این کارا فایده نداره