صبح که بیدار شده بودم، انگار به تنضیمات کارخونه برگشته بودم. دلم ازم میپرسید میلاد کجاس؟ و من مجبور بودم از اول براش تعریف کنم که چی شد. به خودم یاداوری کردم که رسما شده بودم سیچویشن شیپش. نه تعهد نه امنیت و نه مسئولیت... هیچ کدوم و نداشتم. و دلتنگیم حتی وقتی پیشش بودم هم قطع نمیشد. انقد دوستش داشتم و دلتنگش بودم که نتونستم تحمل کنم. نمیتونستم دست رو دست بذارم که یبار دیگه بهم خیانت کنه و بره. و اون من و بدیهی دیده بود. کسی که تحت هر شرایطی بود. باید بیشتر میترسید که از دستم بده. نباید میذاشت برم. نباید ناامیدم میکرد. من کل چیزی که ازش میخواستم فقط دیدنش بود! حتی هدیه و ساپورت مالی یا خواستگاری و ازدواج و... هیچی ازش نمیخواستم. همون دیدار و هم بهم نداد. این شد که دیگه نخواستمش. با عشق و احترام گذاشتمش کنار. قلبم بازیچش شده بود. برا اون سرگرمی بود اما برا من دردناک بود. اون عزیزدلم بود بهرحال. خوب شد راه های تماس و باهاش قطع کردم و تماس بلاک شده ها رو هاید. نمیگم اگه برگرده ۱۰۰ در ۱۰۰ قبولش نمیکنم، اما دیگه خودمو گم نمیکنم. اسیب ها کمتر دارن میشن. حالم من هم رو به بهبوده.
امروز با ح رفتم بیرون. دیگه هیجان ندارم براش. و برام خاص و دلگرم کننده نیس. ادم نیمه معروفیه. برام جالب بود اشنایی با چنین ادمی. اما باهاش به ته خاصی نمیرسم. اونم وان نایتیه. ولی باز ادم جالبیه. یکم باهاش بازی کردم. گفت بردمش لب چشمه و تشنه برگردوندم. این کار و عمدا انجام دادم. یعنی من شروع نکزدم اما کنترل و گرفتم دست. احساس اختیار و کنترل و دوست دارم. همه چیزم و واگذار کرده بودم. کلافه شده بود و عصبی. یادم به چ افتاد. هعی چ. کاش یکم ادم بودی. کاش میفهمیدی شاید شانس اشنا شدن با ادمی مثل من و دیگه نداشته باشی و انقد راحت هربار از دستم نمیدادی. کاش از دستم نمیدادی. کاش از دستت نمیدادم. چ عزیزم. تو واقعا خری. اون روز که تو اشپزخونه خونش میرقصیدم و غذا میپختم انقد بی ذوق بود که یبار هم نیومد نگام کنه. چن روز چن روز هم نمیدیدم و عین خیالش نبود. فقط هر روز صبح تماس میگرفت که ارتباط قطع نشه. که همون هم برا من سم بود. بهرحال که ح پر، چ پر، پ پر...
خداروشکر اصلا. اگه پر نمیشدن بد میشد. الان هیچ ادمی انگار تو زندگیم نیس. یه تعداد ادم صرفا جهت سرگرمی هستن و تمام.