پنهانی های واقعی من

امشب بد رفته بود رو مخم که هر کار میخواد میکنه ولی من باید خوددار و عاقل باشم و تصمیمات درست بگیرم. زنگ زد، بار اول جواب ندادم. بار دوم جواب دادم ولی حرف نزدم. کلافه شد ثداش و برد بالا. قطعش کردم. و هر چی زنگ زد و پیام داد دیگه جواب ندادم. کلا داره سر شوخی و باز میکنه. اون از آهنگ پرسوز که ادم باورش نمیشد اشتباهی ارسال نشده باشه. این هم از پیام های امشبش که مثل دوتا ادم بالغ حرف بزنیم... آخ خدایا... جوک قرن! نمیدونم چی شده ولی حالم بهتره. دلش نمیخواست محور زندگیم باشه، نمیخواست عشق و اولویتم باشه، دوست داره گزینه باشه، من چقدر اصرار کنم که نه تروخدا بذار من تو رو چشمام بذارم. وقتی با الف وارد رابطه شدم دیدگاه های فیکس و صلبی داشتم انگار از فولاد باشن. از الف که جدا میشدم دیدگاه های قبلیم پودر شد و باد بردش، و دیدگاه های فیکسی برا جدایی پیدا کردم... و امروز به درجه ای از عرفان رسیدم که معلومم شد هیچ معلوم نشد. داره از این بازی خوشم میاد. اون خوی و خصلت های خفته‌ام و چ داره بیدار میکنه. خودخواهی و کمی خباثت داره بهم اضافه میشه و امیدوارم یه روز از کارکتر مظلومی که همیشه در حال اثبات بی گناهیشه در بیام. جدیدا هرجا حس میکنم اندکی بی ملاحظه و خودبین بودم، چنان ذوقی میکنم انگار تو نبردی پیروز شدم. هر چی ویژگی های آدم متعادل تر شه، رو طناب زندگی بهتر میتونه تعادلش و حفظ کنه و به پیش بره. من سایه های تاریک وجودم و در آغوش میگیرم و لباس معصومیت و مظلومیت رو از تنم خارج میکنم. نه فورا ولی قطعا